آن بانو وقتی چهره اش را گروهی جوان منتقد در نمایشگاه محیط زیست به شکل عروسک درآوردند و هندوانه در غرفه ریختند تا اعتراض طنز گونه خود را به رییس سازمان محیط زیست اعلام کنند با خونسردی به دیدار از آن غرفه شتافت و حتی دقایقی با جوانان پرشور و شر حرف زد و به بازدید خود ادامه داد.

این بانو وقتی تمام غرفه های اطراف و نیز غرفه مقابل شهرداری تهران(کنترل کیفیت هوا و معاینه فنی خودرو) را که به روابط عمومی سازمان محیط زیست اختصاص داشت بازدید کرد با خونسردی تمام و با بی اعتنایی غیر قابل تصور از مقابل غرفه های شهرداری تهران راه خویش را کج کردند و به خاطر آنکه آرم شهرداری بر روی این غرفه ها بود حاضر به بازدید نشدند.

رییس دفتر آن بانو که خود بانویی بزرگوار و خوش مشرب بودند همواره در بازدیدهای بانو از نمایشگاه محیط زیست به گونه ای هماهنگ می کردند که حتی غرفه های محقر تشکلهای زیست محیطی از حضور معاون رییس جمهور بی بهره نمانند اما رییس دفتر این بانو تعمدا غرفه ها را گلچین می کردند.

آن بانو یک روز تمام با صبر و حوصله از نمایشگاه محیط زیست بازدید می کردند و هر کار کوچک زیست محیطی را ارج می گذاشتند اما این بانو به دو ساعت بازدید اکتفا کردند.....

آن بانو هیچگاه همسرش را وارد عرصه های کلان مدیریتی نکرد و هیچ گاه دوشادوش وی از نمایشگاه بازدید نکرد اما این بانو .......

یا علی مدد

حدود دو هفته است در محل کار جدیدم مستقر شده ام.همکارانم را جوانانی با نشاط و با انگیزه می بینم.همه چیز مهیای یک تلاش بزرگ است.در کنار همکاران جوان و پرتلاشم در حال ادامه تلاش بزرگان قبلی این مجموعه هستیم. در این مدت هیچ وقت مدیران قبل از خود را حتی یکبار به بدی و ناکامی یاد نکرده ام و همیشه تمجیدشان کرده ام..مهم آن است که بتوان برای آینده کاری کرد و گرنه ساده ترین راه تخریب زحمات گذشتگان است.به من یاد داده اند که روزی خودم هم تبدیل به گذشته می شوم پس، از گذشتگان به نیکی یاد کنیم تا آیندگان از ما به نیکی یاد کنند و فقط کار کنیم و کار کنیم و کار

یا علی مدد

 

دلم به یاد مدینه بهانه می گیرد                               سراغ باغ گلی را شبانه می گیرد

 

اظهارات دبیر کمیته اجرایی کاهش آلودگی هوای تهران و اینجانب در این خصوص را اینجا بخوانید و اظهارات شهردار تهران در این خصوص را اینجا ببینید.

مرداد برای من ماه ارزشمندی است.روز تولد خودم، پسرم و وبلاگم هر سه در این ماه  قرار دارد. اولی و دومی ۱۹ مرداد و سومی اول مرداد است....دیروز اولین سالروز تولد وبلاگ آوای سبز بود.در حقیقت عمر وبلاگ نویسی من به دو سال و نیم بر می گردد اما متاسفانه وبلاگ شخصی ام (حاصل یکسال و نیم نوشتنهای کوتاه و بلند) به دلایل فنی غیر قابل دسترس گردید و من مجبور شدم وبلاگ آوای سبز را راه بیندازم.البته بخشی از مطالب وبلاگ قبلی ام را که قبلا ذخیره کرده بودم در اولین پست های شروع به کار آوای سبز گنجاندم.

به هر حال به قول برخی از دوستان ، خودم که میتونم به خودم بگم تولد وبلاگم مبارک باشه!!  انشاءا... تولد بيست سالگي وبلاگم را ببينم!!!

جناب مجابی مطلب بسیار کوتاهی به نام داغ را در وبلاگشان نوشته اند با این مضمون که" این مطلب داغی بود بر وجودم" متاسفانه من هم این مطلب را چندین روز است که پیگیر هستم و عمیقا از وقوع آن متاسفم. باور کنید در این چند روز در هر ساعتی که چشمم به پسرم باربد افتاده اشک گوشه چشمهایم را فرا گرفته است...مگر آن سه کودک یتیم و معصوم چه فرقی با باربد من و هزاران باربد دیگر دارند؟ چرا سرنوشت این کودکان معصوم به اینجا کشانیده شده است...؟ خدایا مگر یک انسان می تواند اینقدر ظالم باشد که داغ بر پوست ظریف سه کودک معصوم بگذارد؟ وقتی تصویر دو پست قبلی را دوباره دیدم که چگونه کودکان بینوا برای گرفتن ۲۰۰۰ تومانی به صف ایستاده اند اندوه قلبی ام بیشتر و بیشتر شد......